Balans

Een berichtje uit 2013. Bijzonder, sommige dingen in ons leven zijn blijvend veranderd, bij andere ben ik weer teruggevallen in een oud patroon. 🙂

Ten opzichte van 2 jaar geleden is mijn leven een beetje veranderd.
Toen was ik druk bezig met zaken veranderen in mijn leven. Nieuwe baan. Nieuwe hobby’s. Meer betrokken bij alles en iedereen. Proberen nieuwe vriendschappen op te doen. Meer koken, meer aan het huishouden doen. Ons huis verder af maken en me eens richten op de toekomst i.p.v. altijd maar naar het verleden kijken en hoe leuk het toen wel niet was. En eens wat beter op mijzelf gaan letten. Oftewel ik zou bijna 40 worden dus tijd om orde op zaken te stellen.

Nou dat heb ik gedaan.

  • Ik heb mijn vaste baan opgezegd om een nieuwe uitdaging aan te gaan. En die is iets groter geworden dan ik had gedacht. Wegens bezuinigingen mag ik in januari 2014 op zoek naar mijn droombaan. Vrees niet mam. Ik ben al op zoek. Wachten tot de laatste dag doe ik niet.  Het is niet mijn huiswerk van de middelbare school.
  • Ik heb mijn EHBO-diploma gehaald. En aardig wat diensten gedraaid. Blaren verzorgd, enkels gekoeld, schaafwonden schoongemaakt. Kinderen weer op de fiets geholpen en gestruikelden weer op de been. Maar ik weet nu dat het niet aan mij besteed is te wachten totdat iemand zich bezeerd. Vreselijk dat afwachten. Straks gebeurd er iets met iemand. Dus vanaf deze maand heb ik de contributie opgezegd.
  • Het huis gaat in fases. De keuken is bijna af. Dan hoeft alleen nog maar de rest van het huis. We schieten aardig op. 🙂 Maar we kregen gisteren te horen dat we wat hulp krijgen en misschien daardoor een vaste trap naar zolder. Waar we dan ook twee kantelramen willen plaatsen  Ook als het niet te gebruiken is als slaapkamer kunnen wij daardoor toch onze was kwijt. Een speelkamer voor de kinderen maken en luchten zodat zomers de warmte weg kan trekken uit de bovenverdieping. En hoeven we niet 3x per week de gang boven te blokkeren omdat we zo nodig de vlizotrap weer uit hebben staan omdat we nog wat moesten pakken.
  • Facebook had ik eruit gegooid. Ik stuur kaartjes met (de meeste) verjaardagen. Af en toe vergeet ik het nog wel eens of kom ik erachter dat ik geen goed adres heb. En ik bel. De telefoonrekening is omhoog gegaan maar ik merk dat de mensen met wie ik nu meer contact heb. Het contact ook echter is. Ik weet weer iets meer wat er in het leven van een ander speelt. Maar ik ben er nog niet.  Er zijn nog steeds mensen met wie ik af wil spreken maar de huidige omstandigheden laten het helaas even niet toe.
  • Vriendschappen. Laat ik het zo zeggen. Op mijn leeftijd is het lastig vrienden te maken. Iedereen is druk met de balans vinden tussen werk en eigen partner en eventuele kinderen. Soms lijkt het erop dat ik mijn vriendenkring iets aan het uitbreiden ben maar dan toch niet. Ach, vriendschap kan je niet dwingen en eigenlijk heb ik mijn eigen balans nog niet helemaal gevonden. De beste manier is niets verwachten en af en toe eens contact zoeken. Hoewel ik meer het type bulldozer ben en er vol voor wil gaan. Rustig dan komt het vast wel een keertje goed. Wat niet wil zeggen dat ik niet de nodige drankjes heb genuttigd als ik mijn dochter op ging halen bij een vriendinnetje. De nodige potten thee heb opgedronken met moeders die voorbij fietsten en ik “even” binnen vroeg en de gezelligheid op straat niet heb aangemoedigd toen Tinus onze weekvoorraad biertjes naar buiten sleepte en onze straat wat gemoedelijker met elkaar omgaat. Om het bezoekje van de overburen niet te vergeten. Wij dachten ze komen om 16.00 uur en vertrekken rond 18.00. Maar de kennismaking verliep erg goed.  En nee, het is ons nog niet eerder overkomen dat we dachten om 21.30, “hebben de kinderen eigenlijk al gegeten?”
  • Huishouden zal nooit helemaal mijn ding worden maar op het moment ben ik verplicht zaken uit manliefs handen te nemen. En ik moet zeggen dat ik vind dat het best goed gaat. Manlief pakt nog steeds de stofzuiger zodra ik klaar ben met stofzuigen of moppert hoe ik de vaatwasser in pak en neemt het koken over. Maar over het algemeen ben ik meer tevreden met mijn huishoudelijke neigingen dan het afgelopen jaar bij elkaar. ik heb gewoon duidelijk andere kwaliteiten.
  • En het beter op mijzelf letten? Voor het eerst van mijn leven heb ik een pot dag-/nachtcrème leeg gekregen. En ben ik iets van 9 kilo kwijt. Er is een betere balans tussen werk en privé nu ik ouderschapsverlof had opgenomen. En met het idee dat Thomas in november naar school gaat dan komt het nog beter in balans.
  • En na jarenlang niet helemaal lekker in zijn vel gezeten te hebben is er eindelijk een diagnose gesteld voor manlief. Fysieke uitputting.  Teveel prikkels trekken zijn batterij leeg. Dus hij zit sinds een paar weken thuis. Die balans voor het thuis omzeilen van teveel prikkels moeten we nog even zien te vinden. Maar hij heeft nu in ieder geval zelf besloten om er iets aan te doen en dat vind ik een hele prettige stap voorwaarts.

Dus in het kort de balans. Eigenlijk heb ik gewoon veel geleerd de afgelopen 2 jaar. Best wel nuttige dingen ook. Een stapje dichter naar volwassen worden. Een stapje dichter naar een leuke toekomst

Cursussen

Eerlijk gezegd weet ik niet precies hoe het gekomen is maar ik heb een geheim voor mijn man. Een vreemd geheim.

Een jaar of 18 geleden ben ik kort na elkaar aan 2 verschillende cursussen begonnen. Natuurgeneeskunde en sportmassage. Natuurgeneeskunde werd helaas helemaal ondergesneeuwd door mijn start bij een nieuw bedrijf. Sportmassage viel gewoon tegen en vond ik niet leuk. De eerstvolgende keer dat ik ergens mee wilde beginnen kreeg ik de opmerking dat ik toch nooit iets af maak en dat ik er dan beter maar niet aan kon beginnen. Dat was de start.

Ik heb ondertussen een online cursus photoshop afgerond. (Zwaar verouderd ondertussen) maar het certificaat ben ik kwijt. Per ongeluk weggegooid met het opruimen van mijn mailbox. De tweede cursus was iets lastiger, maar ik zat reisde ondertussen elke dag 1,5 uur met het openbaar vervoer. Psychologie voor kinderen. Ook afgerond met gemiddeld een 8,5 voor de toetsen. Niet dat het mij ook maar ergens heeft gebracht. Ik weet nu alleen dat mijn kinderen nog een puberbrein hebben en dit werkt anders dan dat van volwassenen. Mogelijk heeft het mij meer geduld gebracht.
Op dit moment heb ik net een cursus Access afgerond i.v.m. een verouderde database bij mijn vrijwilligerswerk. Ook volgde ik een naaicursus voor het naaien van kleine projectjes en ben ik nu gestart met mode maken en volg ik een ondersteunende cursus Genealogie voor het uitzoeken van de familiestamboom. Dan heb ik ook nog het haken herontdekt en verslind ik youtube filmpjes.

Als ik iets zie dat mij leuk lijkt om te leren herhaald mijn man nog steeds dat ik nooit iets af maak, ondertussen wordt mijn lijst steeds langer.

3x maal is …

Begin deze week mocht voor de derde keer bij dezelfde kiezen een wortelpuntoperatie, apexresectie zoals de kaakchirurg het noemt.
De eerste keer ging het voor mijn gevoel totaal mis. De verdoving was niet goed door de ontsteking heen gekomen. De assistente zette de afzuiger vol op een blootliggende zenuw, het schoonmaken bleek niet helemaal gelukt, mijn lip en wang zwollen binnen enkele dagen op tot formaat Shrek, ik heb alle kleuren van de regenboog gezien bij mijn hals en wang en uiteindelijk bleek de wond geïnfecteerd te zijn.

Na deze mislukte poging kreeg ik een nieuwe kans. Zelden ben ik zo zenuwachtig geweest. Lag bijna te bibberen in de stoel. Dat bleek nergens voor nodig. Geen centje pijn, een paar spuiten erin en 15 minuten later stond ik weer gehecht en wel buiten. 3 weken later kon ik weer melden dat de ontsteking er nog steeds zat. De fistel die troep afscheidde deed dat nu nog steeds. Helaas..

Tijdens de controle afspraak werden mijn kansen besproken. Gaan we voor trekken of gaan we voor een laatste operatie met minder kans op succes? De kaakchirurg gaf aan dat het 50/50 zou zijn. Dus de kans dat de kies eruit moet is nog steeds groot. Met de tweede operatie in mijn achterhoofd durfde ik het wel aan. De operatie verliep soepel, heerlijk gebabbeld met de assistenten. Het ingeplande half uurtje werd een behandeling van 45 minuten. De kaakchirurg deed optimistisch en ik heb werkelijk nog geen idee. Tussen het spoelen met een goedje waar mijn mond door van streek raakt, het spoelen met zout water en het maar blijven poetsen, voelt mijn kaak het ene moment goed. Het andere lichtelijk opgezwollen en dan is hij weer stijf en stram. Vervolgens weer soepel. Het zegt allemaal niets. De eerste 4 dagen zag ik alweer een bloeduitstorting in mijn mondhoek ontstaan. Gelukkig herinnerde ik mij de pijn van het maken van de foto. Ik moest ergens op bijten voor een controle foto. Hierbij kwam mijn lip klem te zitten, geloof me ik beet het strak vast, kreeg het helaas niet los en omdat ik toch nog redelijk verdoofd was kon het me nog niet veel schelen.
Vandaar de blauwe lip.
Op dit moment is mijn kaak niet dik. Ook bijna niet dik geweest. Maar of het nu heelt of onrustig is, dat weet ik niet. Half september heb ik weer controle. Ik hoop dat het voor deze kies dan is opgelost. Afwachten maar.

Het getal drie heeft, vanwege de drie-eenheid de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, een symbolische betekenis. Dat was vroeger ook in de rechtspraak zo; bij belangrijke zaken kreeg men bijvoorbeeld drie kansen om de eed vloeiend af te leggen.  
Ook op zee golden gebruiken waaruit blijkt dat het getal drie recht (bijzonder) was: de schipper was verplicht drie maaltijden aan zijn scheepslieden te geven, iemand werd gestraft met drie slagen met een gortspaan en er waren drie getuigen nodig om iemand ter dood te verklaren aan boord, waarna diegene overboord gegooid werd met een luid “Eén, twee, drie, in Godsnaam!” Driemaal was dus scheepsrecht.

Bron: https://www.taalvoutjes.nl/driemaal-scheepsrecht

Tuin

Onze tuin ging van ouderwets, waar 10 jaar niets aan was gedaan, naar een nieuwe start met plukbakken waar bijen, hommel, vlinders en kinderen gek op waren. Vooral de komkommers waren een groot succes.
Vlak daarna kregen wij problemen met de riolering. Dat was het einde van de bakken. Vervolgens hadden wij een stuk beplant met wilde bloemen. Helaas waren de mannen die glasvezel aan kwamen leggen door onze tuin, daar goed in, maar subtiel waren ze niet
Het resultaat was een vertrapte tuin.

Dit jaar hadden we grootse plannen met de voortuin. De bulten zand en het gras waar we maar niet vanaf leken te komen, daar zouden we dit jaar korte metten mee maken. En het is aardig gelukt. De voedseldroger heb ik opgehaald bij mijn moeder en de eerste kruiden voor een kruidenmixje liggen klaar. Nog een paar uurtjes geduld.

Nieuwe start

Vandaag is best een bijzondere dag. Mijn blog verhuist. Op zich niets nieuws natuurlijk.
Ooit begon ik op een gratis blogsite. Toen naar een zelfgemaakte website en uiteindelijk bij een eigen domein. Door de jaren en verhuizingen heen heeft ‘Kletspraat’ wat schade geleden en missen er een aantal zaken zoals foto’s, tijdelijke berichtjes en vooral de reacties. En juist die zijn leuk. Als ik alleen voor mijzelf schreef zou ik wel een dagboek bij gaan houden.

Nu dus een nieuwe start en af en toe een terugblik.